مرحله بعد

هرکسی که بازی های رایانه ای را تجربه کرده باشد، از اشتیاق رفتن به مرحله بعد به خوبی آگاه است. اشتیاقی که باعث می شود ساعت ها یک جا بنشینیم و بدون توجه به گذر زمان، موانع یا دشمنان مجازی را یکی یکی پشت سر بگذاریم. اگر از فردی که در حال یک بازی رایانه ای است و برای برنده شدن تلاش می کند بپرسیم که بعدش چه خواهد شد بسیار محتمل است که بگوید" به مرحله بعد خواهم رفت" و اگر درباره مزیت مرحله بعد بپرسیم ممکن است درمورد فضاها وامکانات جدید آن بشنویم.

زندگی معمولی آدم ها هم کمابیش همین طور است. ما از مرحله ای به مرحله دیگر رفتن را پیشرفت یا شکست تلقی می کنیم و با تلاش یا بدون آن، در انتظار رفتن به مرحله ای هستیم که بنابر معیارهای نه کاملاً عقلانی مان، مرحله بالاتر است. برخی برای ساخت رؤیاهای خود منتظر ازدواج می شوند، برخی واحدهای درسی را بدون هدفی مشخص پاس می کنند تا زودتر وارد مرحله فارغ التحصیلی یا مرحله تحصیلی بعد شوند، برخی نیز مدام کار می کنند و پسxad انداز تا وارد مرحله ثروتمندی شوند. اما اگر مترهای ما از فرهنگ و حرف آدم ها و امثال اینها پیراسته شوند، شاید در بسیاری از موارد بتوان اسم این پیشرفت ها یا شکست ها را صرفا دگرگونی گذاشت: جابه جاییِ نه لزوماً ارزشxadباری از مرحله ای به مرحله دیگر.

فارغ از همه دلایلی که این دست xadوxad پا زدن xadها، برای درنوردیدن و طی کردن سلسله xadوار مراحل مختلف، ممکن است داشته xadباشد، گمان میxadکنم یکی از مهم xadترین دلایلِ این پویاییِ کاذب باید فرار از فکر کردن به پاسخ مهمxadترین سؤالxadهای زندگی باشد. سؤالxadهایی مانند این که: در پایان زندگی xadام میxadخواهم در چه جایگاهی باشم؟، هدفم از بودنم چیست؟، سبک من برای زندگی کردن چه خواهد بود؟ ممکن است بیان این سؤالxad ها به درستی صورت نگرفتهxad باشند و یا مهمxadترین سؤالxadهای زندگی هر شخص متفاوت با دیگری باشد، اما نکته مهم این است که هرکس، هنگام خلوت با خود و تأمل در مورد نحوه زندگیxad اش، خواهددانست که چه پرسش xadهای مهم بیxad جوابی دارد که با گرفتار کردن خود و سوار شدن بر جریانی که بسیاری از آدمxad ها نام آن را پیشرفت گذاشتهxad اند، از مهیا کردن پاسخ صحیح سرباز میxad زند و برای دل خود "خوشی" فراهم میxadکند.

آن چه که باعث شدهxad تا نسبت به ارزشxad گذاری مراحل مختلفی که طی کردنشان رسم زمانه شده مطمئن باشیم، برخی پیشxadفرضxadها هستند. اگر این پیشxad فرضxadها را، حداقل برای خودمان، صراحت بخشیم، شاید راحت xadتر بتوانیم در مورد این که آیا طی مرحله xadای خاص، در مسیر زندگیِ مطلوبِ ما، ضروری، ممکن، یا مضر است، تصمیم بگیریم.

پ.ن: دنیایی از حرف را خواستم در این چند خط مطرح کنم اما آنxad گونه که می خواستم نشد، نمیدانم قصور از من بود و توانایی قلم و دنیای واژگانم یا حرفهایی که انگار به آسانی آغشته به کلمات نمی xadشوند و فقط ضربه می xadزنند به ذهن چون منی. امیدوارم نظر خود نسبت به میزان گویایی متن، محتوای آن، و هم xadچنین حرفهایی که در این زمینه دارید را مطرح بفرمایید.

نویسنده: بانو